Język polski i literatura

Dwudziestolecie międzywojenne – filozofia, ugrupowania poetyckie

Dwudziestolecie międzywojenne to w literaturze okres wyjątkowo krótki, ale obfitujący w tak ważne dzieła jak Proces Kafki czy Szewcy Witkacego. To epoka pełna kontrastów, żywo reagująca na zmieniającą się rzeczywistość.

Dwudziestolecie międzywojenne to najkrótsza z epok literackich. Trwała zaledwie dwadzieścia jeden lat.

Dwudziestolecie międzywojenne – filozofia

Dwudziestolecie międzywojenne w Polsce, jak i w Europie rozpada się na dwie dekady. Pierwsza, czyli lata 20. XX wieku cechuje się entuzjazmem, optymizmem, zachwytem nowoczesnością. Druga (lata 30.) to coraz silniejsze nastroje pesymistyczne, katastrofizm i poczucie nadchodzącej zagłady. Jeśli chodzi o kierunki filozoficzne wpływające na literaturę, warto pamiętać o:

  • behawioryzmie,
  • freudyzmie,
  • egzystencjalizmie,
  • katastrofizmie.

Dwudziestolecie międzywojenne – literatura

W literaturze dwudziestolecia międzywojennego wydarzyło się bardzo wiele. Na sztukę słowa silnie oddziaływały różne koncepcje artystyczne takie jak:

  • ekspresjonizm,
  • futuryzm,
  • dadaizm,
  • surrealizm,
  • neoklasycyzm.

Najważniejsze utwory prozatorskie tego okresu to:

  • Przedwiośnie Stefana Żeromskiego,
  • Granica Zofii Nałkowskiej,
  • Ferdydurke Witolda Gombrowicza,
  • Cudzoziemka Marii Kuncewiczowej,
  • Sklepy cynamonowe Brunona Schulza.

Jeśli chodzi o literaturę światową, przede wszystkim trzeba pamiętać o Procesie Franza Kafki. Z kolei w przypadku dramatu nie można zapominać o Szewcach Stanisława Ignacego Witkiewicza.

Poezja dwudziestolecia międzywojennego

W okresie dwudziestolecia międzywojennego bardzo dynamicznie rozwijała się poezja. Powstawały kolejne grupy literackie zrzeszające poetów o podobnej estetyce. Do kluczowych zaliczamy:

  • Skamander – Julian Tuwim, Jan Lechoń, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński: programowo bezprogramowi, stawiający na swobodę twórczą, choć mocno zanurzeni w tradycyjnych formach;
  • Awangarda Krakowska – Tadeusz Peiper, Julian Przyboś, Jalu Kurek i Jan Brzękowski: kluczowe hasło to 3M, czyli miasto, masa, maszyna;
  • futuryści – Bruno Jasieński, Aleksander Wat, Stanisław Młodożeniec, Anatol Stern: prowokacyjna, postulująca dowolność form ortograficznych, gramatycznych;
  • Żagary – należał do niej m.in. Czesław Miłosz: poezja katastroficzna;
  • Druga Awangarda – główny przedstawiciel to Józef Czechowicz: poezja o tradycyjnej tematyce, mocno naznaczonej katastrofizmem.

Zobacz także: Młoda Polska – filozofia, prądy literackie, przedstawiciele

Fot. Adobe Stock

Polecane artykuły
Język polski i literatura

Syzyfowe prace – streszczenie, bohaterowie, problematyka

Syzyfowe prace Stefana Żeromskiego to jedna z ważniejszych książek, które opowiadają…
Język polski i literaturaRelacje społeczne

Amor, Kupidyn, strzała amora – symbole miłości i pożądania, i ich historia

Kupidyn i Amor to symbole miłości. Tych dwóch imion można używać…
Język polski i literatura

Młoda Polska – filozofia, prądy literackie, przedstawiciele

Młoda Polska to epoka przypadająca na przełom XIX i XX wieku….